Wieś Ławice ( mapa dojazdu ) została założona w 1325 roku pod nazwą Hansdorf przez Andreasa von Summerow. W 1416 roku właścicielem Ławic był Sander von Rischkaw, który miał karczmę, prawo połowu ryb na jez. Kałdunek, do niego należał także młyn na Młyńskim Stawie. Od 1850 roku wieś wraz z 150 ha majątkiem należy do księcia Reuss-Gera. Mieszkańcy utrzymywali się z pracy w majątku, jako robotnicy leśni a także z pracy na własnych niewielkich gospodarstwach.
W poł. XVIII wieku król Fryderyk Wielki I osiedlił w Ławicach rodzinę Behringów. Potomek osiedleńców, August Behring, żonaty z Augustine, z domu Zoch, ze wsi Dół niem.Daule, podjął w 1848r. pracę nauczyciela w szkole ławickiej. 15 marca 1854r. urodził się Emil, jako piąte dziecko w wielodzietnej rodzinie. Początkowo uczył się pod okiem ojca. Naukę gimnazjalną pobierał w Olsztynku, tam też 1874r. r zdał maturę. Studiował medycynę w Królewskim Instytucie im. Fryderyka Wilhelma w Berlinie na wydziale chirurgii. Po otrzymaniu dyplomu lekarza, Emil odbywał praktykę lekarza wojskowego w Oławie a następnie w Poznaniu i tam opublikował swoją pierwszą pracę naukową na temat jodoformu. Wkrótce został też oddelegowany jako lekarz sztabowy do pracy w Instytucie Farmakologii w Bonn. Szczególnie interesowała go bakterologia. Po odkryciu szczepionek przeciw tężcowi (1890 r.) oraz dyfterytowi (1891 r) zajął się badaniami zmierzającymi do wynalezienia szczepionki przeciwgruźliczej. Poróżniło go to jednak z jego preceptorem Robertem Kochem. W rezultacie odszedł z Instytutu i objął stanowisko dyrektora Instytutu Higieny w Magdeburgu. W 1901 roku otrzymał Nagrodę Nobla. Zmarł 31 marca 1917 roku w Marburgu, w Niemczech. Na cmentarzu w Ławicach do dziś są groby jego rodziców.
W poł. XVIII wieku król Fryderyk Wielki I osiedlił w Ławicach rodzinę Behringów. Potomek osiedleńców, August Behring, żonaty z Augustine, z domu Zoch, ze wsi Dół niem.Daule, podjął w 1848r. pracę nauczyciela w szkole ławickiej. 15 marca 1854r. urodził się Emil, jako piąte dziecko w wielodzietnej rodzinie. Początkowo uczył się pod okiem ojca. Naukę gimnazjalną pobierał w Olsztynku, tam też 1874r. r zdał maturę. Studiował medycynę w Królewskim Instytucie im. Fryderyka Wilhelma w Berlinie na wydziale chirurgii. Po otrzymaniu dyplomu lekarza, Emil odbywał praktykę lekarza wojskowego w Oławie a następnie w Poznaniu i tam opublikował swoją pierwszą pracę naukową na temat jodoformu. Wkrótce został też oddelegowany jako lekarz sztabowy do pracy w Instytucie Farmakologii w Bonn. Szczególnie interesowała go bakterologia. Po odkryciu szczepionek przeciw tężcowi (1890 r.) oraz dyfterytowi (1891 r) zajął się badaniami zmierzającymi do wynalezienia szczepionki przeciwgruźliczej. Poróżniło go to jednak z jego preceptorem Robertem Kochem. W rezultacie odszedł z Instytutu i objął stanowisko dyrektora Instytutu Higieny w Magdeburgu. W 1901 roku otrzymał Nagrodę Nobla. Zmarł 31 marca 1917 roku w Marburgu, w Niemczech. Na cmentarzu w Ławicach do dziś są groby jego rodziców.
dom Emila von Behringa współcześnie